นกพเนจร บินว่อนฟ้า

อาจไม่ได้เขียนบล็อกเสียนาน

แต่นกจรยังมีความสุขดี

มีความสุขกับการขายช้าง ขายนกฮูก

 

 

 

ในขณะที่หลายจังหวัดในประเทศไทยกำลังเผชิญหน้ากับฝน และตั้งหน้ารับมือกับน้ำท่วม เมืองบึงกาฬกำลังก้าวสู่ฤดูหนาว

ทุกๆ เช้า เราจะได้กลิ่นลมหนาวรวยรินมากับแสงแดดอันแจ่มสด

ปลายฝนต้นหนาวชวนไปนั่งริมระเบียงเขียนนิยายสักเรื่องเสียจริง

อีกไม่กี่วันก็ออกพรรษา มาดูบั้งไฟพญานาคกันนะคะ ส่วนเรื่องที่พักหากันเอาเองนะคะ เพราะตอนนี้ที่ไหนๆ ก็เต็ม เต็มจนฉันอยากทำรีสอร์ท ทำเกสต์เฮ้าส์บ้าง สงสารเพื่อนๆ ไม่มีที่จะนอน อิอิ

เพื่อนๆ ท่านใดมาดูบั้งไฟพญานาค อย่าลืมแวะมาชมสินค้าของบึงกาฬเมมโมรี่นะคะ (แอบโฆษณานิดนึง)

6 ปีแล้วที่ฉันมาปักหลักที่นี่

6 ปีที่ถอนรากถอนโคนตัวเองออกจากมหานครเมืองหลวง มาซุกตัวอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ฉันบอกใครต่อใครว่า ฉันมีแม่น้ำ ฉันมีฟ้ากว้าง ฉันมีสายลมเย็น.... และฉันมีชีวิตที่เนิบช้าที่นี่...

แต่ภายหลังจากบึงกาฬประกาศตัวเป็นจังหวัดน้องใหม่ลำดับที่ ๗๗ ของประเทศไทย

บึงกาฬก็โจนถลาสู่ความเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างวิ่งผ่านคนเดินช้าอย่างฉันไปอย่างรวดเร็ว บ้านเมืองราวถูกคำสั่งให้ทุบความเก่าของคำว่าอำเภอชายแดนที่ไม่มีใครรู้จัก ให้แตกโฉมใหม่เป็นเมืองเล็กที่เย้ายวน

บ้านเก่าทุกทิ้ง สร้างตึก อาคารพาณิชย์รองรับนักลงทุนทั้งหลาย บ้านไหนพอปรับทำให้เช่าได้ก็ปรับ หลังไหนทำไม่ได้ก็ทุบทิ้งสร้างใหม่แทน หน่วยงานราชการเดินหน้าเข้าบึงกาฬกว่า 50 หน่วยงาน

จังหวัดใหม่กำลังคึกคัก...

นอกจากคนข้างนอกจะเดินหน้ามุ่งตรงมาบึงกาฬ คนข้างในก็กำลังรุ่งเรืองด้วยยางพารากำลังได้ผลผลิตราคาดี

เมืองเล็กๆ ถนนเล็กๆ เต็มไปด้วยรถออกใหม่ที่ไม่ใช่รถเล็กๆ

เมืองเล็กๆ มีแต่เสียงตอก ขุด เจาะ แกะ แงะ ก่อ เติม ต่อ

ฝุ่นคลุ้งไปทั่วเมือง

ถ้านี่เป็นฉากในหนังแฟนตาซี ฉันก็จะบันดาลให้ฝุ่นที่คลุมเมืองค่อยๆ จางลง แล้วเราจะเห็นเมืองใหม่เอี่ยม อวดโฉมแทน

นั่นล่ะ บึงกาฬ บ้านของฉัน

อีกแห่งที่บอกว่าบึงกาฬเดินหน้าสู่ความเป็นเมืองคือ

ห้างยักษ์ใหญ่สัญชาติต่างประเทศห้างหนึ่งมาหยั่งรากของผืนดินเมืองบึงกาฬ วันที่ห้างเปิดตัว รถติดเป็นกิโล ที่จอดรถในห้างเต็ม หากไปค่ำๆ ไม่มีทางได้ซื้อของ ของหมด ชั้นว่างโบ๋เบ๋ ไม่รู้มีเงินมาซื้ออะไรกันนักหนา  

น่าชื่นใจแทนเจ้าของห้างเสียจริง

บึงกาฬกำลังเดิน ไม่ใช่สิ บึงกาฬกระโจนออกจากความเนิบช้า โลดเข้าสู่วงล้อของความเป็นเมือง

บึงกาฬกำลังวิ่ง ราวเด็กวัยรุ่นที่เปี่ยมด้วยพลังอันเหลือเฟือ

ส่วนฉัน...ยังก้าวไปอย่างช้าๆ แต่ก็พยายามจะมองทุกอย่างด้วยความเข้าใจ...