นกพเนจร บินว่อนฟ้า

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของการเริ่มต้นฤดูร้อน ก็คือ พายุฤดูร้อน เพราะเมืองที่อยู่ริมโขง ที่ปราศจากต้นไม้หรือปราการทางธรรมชาติใดๆ มีแต่บ้านคน ตึกรามบ้านช่อง ลมจะแรงมาก เสียงน่ากลัวอีกต่างหาก

 

หากพายุมาตอนกลางคืน เช้ามาอากาศจะดีมาก สดชื่น น่านอน

 

วันนี้ก็เช่นกัน หลังพายุผ่าน ฉันอยากมีวันหยุดกับเขาบ้างจัง

 

 

ยังไม่หมดกุมภาพันธ์ แต่อากาศที่เมืองริมโขงเริ่มร้อนแล้ว ผืนหาดกลางแม่น้ำที่กว้างกินอาณาเขตหลายตารางกิโลเมตรนั้น บอกให้รู้ว่า ฤดูร้อนมาถึงบึงกาฬแล้ว

 

ช่วงนี้ ฉันนั่งทำโปสการ์ดทำมือไปวันละ ๓ -๕ แผ่น พอให้ได้กระชุ่มกระชวยใจ มุมขายของที่ระลึกเล็กๆ ที่จัดไว้หน้าร้าน ยังพอมีลูกค้าแวะเวียนาให้ได้ชื่นใจ ชีวิตแม่ค้าไม่มีอะไรทำให้สุขใจมากไปกว่าขายของได้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สินค้าที่เราทำเอง อย่างเช่น โปสการ์ดทำมือ พวงกุญแจที่ระลึกบึงกาฬ มีคนมาซื้อมาชื่นชม มันเป็นความสุขที่ให้ค่าต่อหัวใจมากกว่าเงินที่ได้มาหลายเท่านัก

 

ใกล้ปิดเทอม งานที่ร้านฉันลดลง อีกหน่อยปิดเทอมร้านคงเงียบเหงา ฉันคงได้มาอัพบล็อกบ่อยๆ แต่ถ้าเพื่อนๆ คิดถึงฉันก็แวะไปทักฉันได้นะคะที่ www.facebook.com/buengkanmemory/

เอนทรี่แรกของปี ถูกเขียนขึ้นในวันที่ ๒ เดือน ๒ ปี ๒๐๑๒

มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงปีที่ผ่านมา 

มีหลายอย่างที่คิดว่าจะทำ แต่ไม่ได้ทำ

แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้ทำ กลับได้ลงมือทำ

 

ห้วงปีที่ผ่านไป ฉันได้เรียนรู้สัจธรรมเพิ่มขึ้นมาอีกข้อ

คือ ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ฉะนั้นเราอย่าได้คาดหวังถึงความคงมั่นใดๆ

ถ้าเราไม่ตั้งมั่นวาดหวังกับสิ่งใด เราก็จะผ่านความเปลี่ยนแปลง แปรไป ได้โดยไม่รู้สึกอะไร (มากนัก)

 

ปีนี้ ปีฝรั่ง๒๐๑๒ เขาว่าโลกจะแตก แต่พอเขียนเป็นปีไทย ๒๕๕๕ กลับเป็นปีที่จะมีแต่เสียง ห้า ห้า ห้า (555) 

สำหรับฉัน มันเป็นปีเริ่มต้นสิ่งดีๆ

 

และลิงก์ข้างล่าง ก็ทำให้ปีนี้ฉันจะเริ่มต้นด้วยความสุข และประคับประคองปีกไม่ให้อ่อนแรงมากไปกว่าปีที่ผ่านมา...

 

http://www.youtube.com/watch?v=bC03GVijRQ4&feature=share

 

ฉันแปะยูต๊บไว้ในเอนทรีไม่เป็นเอาเป็นว่า เพลงเพราะๆ จากคุณเกรียง Oh2Day ทำให้ฉันเริ่มต้นปีด้วยความสุข...

 

ขอบคุณมากค่ะ