มาชารี (ที่คิดถึง)

posted on 09 Aug 2007 20:57 by nokjorn

มาชารี...

มาชารี ฉันดีใจนะที่พบคุณ

พบคุณบนโลกไซเบอร์

ยังเป็นนักฝันอยู่ใช่ไหม

ขอความรักบ้างได้ไหม ฉันแจกจ่ายใครๆ ในวันที่ซื้อครึ่งราคา แต่ความรู้สึกที่ส่งมอบต่อนั้นเต็มร้อยเลยล่ะ

อ่านหนังสือของคุณไม่กี่เล่ม แต่มีเพลงของคุณเกือบครบ และก็ฟังซ้ำๆ วนไปวนมา

ฉันชอบเพลงคุณ

ทะเลหน้าฝน

เหมือนคนร้องไห้

เจ้าคร่ำครวญหาใคร

เขารู้บ้างไหมทะเล

บนรถไฟสายใต้ปลายทางหาดใหญ่ พาเด็กสาวคนหนึ่งพร้อมเป้ใบย่อม

จุดหมายลางเลือน จนเห็นริ้วรอยกังวลในสายตาคนมาส่ง

จะไปไหน

ไม่รู้ แต่คงมีที่ไหนสักที่ให้ได้ยืนอยู่

ไปใต้คนเดียว ไปได้ไง

ช่างเถอะ

...

ฉันแค่อยากรักษาบาดแผล ไปไหนไกลๆ ไม่ได้หวังให้มันหายเจ็บป่วย แค่ดีขึ้น...ก็คงพอ

ผู้หญิง... ถ้อยคำอื่นๆ หายไปในลำคอ แต่ฉันก็พอจะเดาออกว่าประโยคต่อไปจะเป็นเช่นไร

ฉันรู้...แต่ไม่เป็นไร

เพื่อนรัก มาส่งที่หัวลำโพง

ไม่ได้พูดอะไร ดูเธอเงียบๆ ชอบกล

อย่าเงียบได้ไหม ฉันกำลังจะออกเดินทาง

เราไม่ได้พูดอะไรกันมากไปกว่าถามว่าจะกินอะไร เรากินข้าวด้วยกันก่อนขึ้นรถไฟ หอยทอดที่หัวลำโพงอร่อยดี

ตัวเธอเล็กลงเมื่อเสียงล้อบดรางเหล็กแผดเสียงขึ้น....ยาว มันพาฉันห่างเธอไปเรื่อยๆ

ฉันไม่ได้หันกลับไปดูเธอ

หยดหยาดฝนพราว
วาวแก้มแวมว้าเหว่
เรือรักเจ้าร่อนเร่
คลื่นลมกล่อมเห่เดียวดาย

มาชารี คุณรู้ไหม ว่าฝนมันตก เมื่อรถไฟพาฉันลงใต้

ฝนมันตกและฉันก็หนาว ฉันหนาว แต่ขณะที่หลับตาลง ฉันได้ยินเสียงเพลงจากคุณ

สมิหรา เมฆหนา

และฉันนั่งเดียวดายใต้ร่มสน