นกพเนจร บินว่อนฟ้า

มาชารี...

มาชารี ฉันดีใจนะที่พบคุณ

พบคุณบนโลกไซเบอร์

ยังเป็นนักฝันอยู่ใช่ไหม

ขอความรักบ้างได้ไหม ฉันแจกจ่ายใครๆ ในวันที่ซื้อครึ่งราคา แต่ความรู้สึกที่ส่งมอบต่อนั้นเต็มร้อยเลยล่ะ

อ่านหนังสือของคุณไม่กี่เล่ม แต่มีเพลงของคุณเกือบครบ และก็ฟังซ้ำๆ วนไปวนมา

ฉันชอบเพลงคุณ

ทะเลหน้าฝน

เหมือนคนร้องไห้

เจ้าคร่ำครวญหาใคร

เขารู้บ้างไหมทะเล

บนรถไฟสายใต้ปลายทางหาดใหญ่ พาเด็กสาวคนหนึ่งพร้อมเป้ใบย่อม

จุดหมายลางเลือน จนเห็นริ้วรอยกังวลในสายตาคนมาส่ง

จะไปไหน

ไม่รู้ แต่คงมีที่ไหนสักที่ให้ได้ยืนอยู่

ไปใต้คนเดียว ไปได้ไง

ช่างเถอะ

...

ฉันแค่อยากรักษาบาดแผล ไปไหนไกลๆ ไม่ได้หวังให้มันหายเจ็บป่วย แค่ดีขึ้น...ก็คงพอ

ผู้หญิง... ถ้อยคำอื่นๆ หายไปในลำคอ แต่ฉันก็พอจะเดาออกว่าประโยคต่อไปจะเป็นเช่นไร

ฉันรู้...แต่ไม่เป็นไร

เพื่อนรัก มาส่งที่หัวลำโพง

ไม่ได้พูดอะไร ดูเธอเงียบๆ ชอบกล

อย่าเงียบได้ไหม ฉันกำลังจะออกเดินทาง

เราไม่ได้พูดอะไรกันมากไปกว่าถามว่าจะกินอะไร เรากินข้าวด้วยกันก่อนขึ้นรถไฟ หอยทอดที่หัวลำโพงอร่อยดี

ตัวเธอเล็กลงเมื่อเสียงล้อบดรางเหล็กแผดเสียงขึ้น....ยาว มันพาฉันห่างเธอไปเรื่อยๆ

ฉันไม่ได้หันกลับไปดูเธอ

หยดหยาดฝนพราว
วาวแก้มแวมว้าเหว่
เรือรักเจ้าร่อนเร่
คลื่นลมกล่อมเห่เดียวดาย

มาชารี คุณรู้ไหม ว่าฝนมันตก เมื่อรถไฟพาฉันลงใต้

ฝนมันตกและฉันก็หนาว ฉันหนาว แต่ขณะที่หลับตาลง ฉันได้ยินเสียงเพลงจากคุณ

สมิหรา เมฆหนา

และฉันนั่งเดียวดายใต้ร่มสน

คลื่นสีขาวของทะเลแรกในชีวิตม้วนตัวเข้าหาฝั่ง

ขอบตาพร่าพราย
ขอบฟ้าห่างหาย
ตะวันฝันวาย
เมื่อไหร่จะหวนคืนมา

ฉันนั่งเงียบๆ ในเป้เดินทางที่ทิ้งไว้ที่โรงแรม (เล็กๆ และน่ากลัวมาก) มีม้วนเทปเพลงของคุณอยู่สองม้วน แต่คงฟังไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่มีเครื่องเล่นเทปพกพา แต่ไม่เป็นไร หัวใจฉันยังร้องเพลงคุณ

หัวใจของฉันร้องเพลง ทะเลหน้าฝน ให้สมิหราฟังก่อนจาก ฝนพริ้วลงมา แม้แต่สมิหราก็ไม่รู้หรอกว่าฉันอยากร้องไห้

ชั่วขณะที่ฝนหยาดเม็ดและคลื่นม้วนเข้าหาฝั่งนั้นฉันอยากร้องไห้ อยากทรุดตัวลงหน้าใครสักคนแล้วสะอื้นออกมาดังๆ อยากได้อ้อมกอด อยากได้ไออุ่นจากใครสักคน แต่ไม่มีทั้งสองอย่าง มีเพียงเสียงคลื่นและละอองฝน

รถตู้แอร์เย็นเฉียบพาฉันมาถึงหาดใหญ่ หลังจากหันรีหันขวางอยู่ที่สถานีรถไฟ ไม่ทันรู้ตัว เท้าก็ก้าวขึ้นไป มารู้ตัวอีกที หัวใจก็วางฝ่าเท้าลงที่พัทลุง

มาชารี บางอย่างเราก็ใช้ ใจ ไม่ได้ใช่ไหม...

ภูเขาลูกนั้น มีรูตรงกลาง...

เขาอกทะลุ

หัวใจบางดวง ก็คงมีรูตรงกลาง

ทุกสิ่งทุกอย่างจึงผ่านเข้าออกแล้ววิบหายไปกับสายลม

เจ้านกหัวใจ
อย่าหวั่นไหวซับน้ำตา
มืดไม่นานหรอกหนา
ฝั่งฟ้าพรุ่งนี้สีทอง

ลำปำยังเป็นความทรงจำของฉัน

ฟ้าสีน้ำเงินเหนือคลื่นน้ำนั้นงามนัก

แต่ไม่ว่ามันจะงามเพียงไร ฉันมิอาจเป็นเจ้าของได้ ไม่ว่าจะในช่วงเวลาใด

"ลำปำที่รัก" ศาลาหลังคาแดงกับชื่อแสนไพเราะ แจ่มงามกลางฟ้าน้ำเงิน

ลำปำที่รัก...ฉันอยากเอ่ยชื่อใครสักคน และต่อท้ายว่า..."ที่รัก"

แต่ในความเงียบโหย ฉันไม่ได้เอ่ยชื่อใคร

ขอเก็บทุกอย่างไว้ในความทรงจำ ถึงครั้งหนึ่งแห่งมัน

มาชารี ฉันดีใจนะที่พบคุณ

พบคุณบนโลกไซเบอร์

ไม่ว่าคุณจะยังฝันอยู่หรือไม่ก็ตาม ฉันก็ขอบคุณนะ

ที่อยู่กับฉันในช่วงวันแห่งการก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่แบบสมบูรณ์ในโลกแห่งความจริง

มาชารี วันนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ขอบคุณนะ

บทเพลงของคุณยังอยู่กับฉัน ไม่ว่าจะเป็นช่วงไหนของวัย

ฉันรักเพลงของคุณจริงๆ

คิดถึงนะคะ

^^

นกจร

หมายเหตุ ตัวหนังสือสีน้ำตาลเป็น บทเพลงของพิบูลศักดิ์ ละครพล ที่ชื่อ ทะเลหน้าฝน ^ ^