มาชารี (ที่คิดถึง)

posted on 09 Aug 2007 20:57 by nokjorn

มาชารี...

มาชารี ฉันดีใจนะที่พบคุณ

พบคุณบนโลกไซเบอร์

ยังเป็นนักฝันอยู่ใช่ไหม

ขอความรักบ้างได้ไหม ฉันแจกจ่ายใครๆ ในวันที่ซื้อครึ่งราคา แต่ความรู้สึกที่ส่งมอบต่อนั้นเต็มร้อยเลยล่ะ

อ่านหนังสือของคุณไม่กี่เล่ม แต่มีเพลงของคุณเกือบครบ และก็ฟังซ้ำๆ วนไปวนมา

ฉันชอบเพลงคุณ

ทะเลหน้าฝน

เหมือนคนร้องไห้

เจ้าคร่ำครวญหาใคร

เขารู้บ้างไหมทะเล

บนรถไฟสายใต้ปลายทางหาดใหญ่ พาเด็กสาวคนหนึ่งพร้อมเป้ใบย่อม

จุดหมายลางเลือน จนเห็นริ้วรอยกังวลในสายตาคนมาส่ง

จะไปไหน

ไม่รู้ แต่คงมีที่ไหนสักที่ให้ได้ยืนอยู่

ไปใต้คนเดียว ไปได้ไง

ช่างเถอะ

...

ฉันแค่อยากรักษาบาดแผล ไปไหนไกลๆ ไม่ได้หวังให้มันหายเจ็บป่วย แค่ดีขึ้น...ก็คงพอ

ผู้หญิง... ถ้อยคำอื่นๆ หายไปในลำคอ แต่ฉันก็พอจะเดาออกว่าประโยคต่อไปจะเป็นเช่นไร

ฉันรู้...แต่ไม่เป็นไร

เพื่อนรัก มาส่งที่หัวลำโพง

ไม่ได้พูดอะไร ดูเธอเงียบๆ ชอบกล

อย่าเงียบได้ไหม ฉันกำลังจะออกเดินทาง

เราไม่ได้พูดอะไรกันมากไปกว่าถามว่าจะกินอะไร เรากินข้าวด้วยกันก่อนขึ้นรถไฟ หอยทอดที่หัวลำโพงอร่อยดี

ตัวเธอเล็กลงเมื่อเสียงล้อบดรางเหล็กแผดเสียงขึ้น....ยาว มันพาฉันห่างเธอไปเรื่อยๆ

ฉันไม่ได้หันกลับไปดูเธอ

หยดหยาดฝนพราว
วาวแก้มแวมว้าเหว่
เรือรักเจ้าร่อนเร่
คลื่นลมกล่อมเห่เดียวดาย

มาชารี คุณรู้ไหม ว่าฝนมันตก เมื่อรถไฟพาฉันลงใต้

ฝนมันตกและฉันก็หนาว ฉันหนาว แต่ขณะที่หลับตาลง ฉันได้ยินเสียงเพลงจากคุณ

สมิหรา เมฆหนา

และฉันนั่งเดียวดายใต้ร่มสน

คลื่นสีขาวของทะเลแรกในชีวิตม้วนตัวเข้าหาฝั่ง

ขอบตาพร่าพราย
ขอบฟ้าห่างหาย
ตะวันฝันวาย
เมื่อไหร่จะหวนคืนมา

ฉันนั่งเงียบๆ ในเป้เดินทางที่ทิ้งไว้ที่โรงแรม (เล็กๆ และน่ากลัวมาก) มีม้วนเทปเพลงของคุณอยู่สองม้วน แต่คงฟังไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่มีเครื่องเล่นเทปพกพา แต่ไม่เป็นไร หัวใจฉันยังร้องเพลงคุณ

หัวใจของฉันร้องเพลง ทะเลหน้าฝน ให้สมิหราฟังก่อนจาก ฝนพริ้วลงมา แม้แต่สมิหราก็ไม่รู้หรอกว่าฉันอยากร้องไห้

ชั่วขณะที่ฝนหยาดเม็ดและคลื่นม้วนเข้าหาฝั่งนั้นฉันอยากร้องไห้ อยากทรุดตัวลงหน้าใครสักคนแล้วสะอื้นออกมาดังๆ อยากได้อ้อมกอด อยากได้ไออุ่นจากใครสักคน แต่ไม่มีทั้งสองอย่าง มีเพียงเสียงคลื่นและละอองฝน

รถตู้แอร์เย็นเฉียบพาฉันมาถึงหาดใหญ่ หลังจากหันรีหันขวางอยู่ที่สถานีรถไฟ ไม่ทันรู้ตัว เท้าก็ก้าวขึ้นไป มารู้ตัวอีกที หัวใจก็วางฝ่าเท้าลงที่พัทลุง

มาชารี บางอย่างเราก็ใช้ ใจ ไม่ได้ใช่ไหม...

ฉันมีเทปของคุณในเป้เดินทาง

อยากให้ใครสักคนฟังมันกับฉัน

แต่ถ้าเขาไม่ต้องการ ฉันฟังคนเดียวก็ได้...

ภูเขาลูกนั้น มีรูตรงกลาง...

เขาอกทะลุ

หัวใจบางดวง ก็คงมีรูตรงกลาง

ทุกสิ่งทุกอย่างจึงผ่านเข้าออกแล้ววิบหายไปกับสายลม

เจ้านกหัวใจ
อย่าหวั่นไหวซับน้ำตา
มืดไม่นานหรอกหนา
ฝั่งฟ้าพรุ่งนี้สีทอง

ลำปำยังเป็นความทรงจำของฉัน

ฟ้าสีน้ำเงินเหนือคลื่นน้ำนั้นงามนัก

แต่ไม่ว่ามันจะงามเพียงไร ฉันมิอาจเป็นเจ้าของได้ ไม่ว่าจะในช่วงเวลาใด

"ลำปำที่รัก" ศาลาหลังคาแดงกับชื่อแสนไพเราะ แจ่มงามกลางฟ้าน้ำเงิน

ลำปำที่รัก...ฉันอยากเอ่ยชื่อใครสักคน และต่อท้ายว่า..."ที่รัก"

แต่ในความเงียบโหย ฉันไม่ได้เอ่ยชื่อใคร

ขอเก็บทุกอย่างไว้ในความทรงจำ ถึงครั้งหนึ่งแห่งมัน

มาชารี ฉันดีใจนะที่พบคุณ

พบคุณบนโลกไซเบอร์

ไม่ว่าคุณจะยังฝันอยู่หรือไม่ก็ตาม ฉันก็ขอบคุณนะ

ที่อยู่กับฉันในช่วงวันแห่งการก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่แบบสมบูรณ์ในโลกแห่งความจริง

มาชารี วันนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ขอบคุณนะ

บทเพลงของคุณยังอยู่กับฉัน ไม่ว่าจะเป็นช่วงไหนของวัย

ฉันรักเพลงของคุณจริงๆ

คิดถึงนะคะ

^^

นกจร

หมายเหตุ ตัวหนังสือสีน้ำตาลเป็น บทเพลงของพิบูลศักดิ์ ละครพล ที่ชื่อ ทะเลหน้าฝน ^ ^



edit @ 2007/08/09 23:54:07
edit @ 2007/08/10 09:33:43
edit @ 2007/08/16 14:33:13

Comment

Comment:

Tweet

Z66IYy <a href="http://xsvteazmvebb.com/">xsvteazmvebb</a>, [url=http://ciknwoghrbkp.com/]ciknwoghrbkp[/url], [link=http://nuahqjhwmvbd.com/]nuahqjhwmvbd[/link], http://iflbwfawmljz.com/

#22 By oitzyah (123.243.172.122) on 2010-10-04 06:41

รักบ้างได้ไหม - รอเธอได้แค่นี้ ได้แค่นี้แค่ที่มีลมหายใจ หนึ่งชีวิตฝากให้เธอไว้ แต่ทำไมเธอนั้นไม่เคยหันมา ให้ความสำคัญ กับชีวิตที่ฉันพร้อมแลกทุกอย่าง แค่เพียงต้องการ

#21 By รักบ้างได้ไหม (58.9.235.120) on 2010-07-25 08:18

บทความนี้น่าสนใจ
คนลำปำอย่างดิฉัน อ่านแล้วคิดถึงบ้านค่ะ

คิดถึงภูเขาอกทะลุด้วย

.
.

เมื่อฉันโตขึ้น

ฉันรู้สึกว่าภูเขาลูกนี้มันเล็กลง


..

#19 By PP.. on 2008-02-02 10:29

นี่ขนาดหมดอารมณ์นะคะ ยังทำให้อ่านจนจบได้เลย ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ขอบคุณจริงๆ

#18 By A girl living on the island on 2007-08-14 13:39

นี่ขนาดหมดอารมณ์นะคะ ยังทำให้อ่านจนจบได้เลย ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ขอบคุณจริงๆ

#17 By A girl living on the island on 2007-08-14 13:39

#16 By ฟ้าบ่กั้น on 2007-08-14 12:53

ฉันชอบ... อารมณ์ในตัวหนังสือของคุณจัง

#15 By ดาวถัดมา on 2007-08-11 19:13

แวะมาหลายๆ รอบก็ได้ค่ะ InsideMe

ความฝันสวยงาม คิดถึงเช่นกันค่ะ คุณ"นางสาวความสุข"

ขอบคุณค่ะคุณแมวดำ เขียนสวย เพราะใช้ "ใจ" เขียน อิอิ

ฟ้าสีน้ำเงิน...
ฉันรู้ตัวว่าเป็นผู้ใหญ่ก็ตอนที่ ใช้ "ใจ" น้อยลง ขอบคุณนะที่จำโปสการ์ดการเดินทางครั้งนั้นได้ แต่มีหลายอย่างที่ไม่ได้ "เล่า" และเธอก็ "ม่ายรู้......." อิอิ

#14 By นกจร on 2007-08-11 18:49

นกพเนจรบินว่อนฟ้า
ตามหาฝันแสนดีที่หล่นหาย
บนเส้นทางเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
สุดท้ายบินกลับคอนย้อนคืนรัง

รู้แล้วว่าเป็นใคร

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

#13 By นกจร on 2007-08-11 18:40

ใช้ภาษาเพราะจัง ชอบอ่ะ เขียนบ่อย ๆ นะ ชอบบบบบ.......

#12 By แมวดำ on 2007-08-11 15:24

ฉันยังใช้ใจอยู่เสมอ...และถนอมรักษา
โลกของใจ...ให้มันนำทาง
วันนี้ไม่มีเพลง ไม่มีใครให้เอ่ยชื่อถึง
มีแต่ "ใจ" ดวงที่ใช้มันจนเหนื่อยล้า
แวะมาพัก...ทักทาย...จำได้ว่าเธอเขียน
PC การเดินทางนี้ให้ฟัง แต่พอฟังใหม่อีกที...ในตอนที่เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เอ่อ..เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว...แต่ฉันยังเด็กอยู่เลยนิ...ไม่รู้จักแก่เสียที...

#11 By ฟ้าสีน้ำเงิน (125.25.244.152) on 2007-08-11 15:01

อ่านแล้วต้นๆ ค่อนข้างเหงาจัง แต่ตอนจบกลับอบอุ่นในความรู้สึก

บ่งบอกว่าถึงจะไกลกัน แต่ก็ยังคิดถึงกันอยู่ ดีค่ะ ขอเป็นอีกคนที่คิดถึงคุณนะคะ

แวะมาอีกรอบ
และจะขอแวะมาอีกหลายๆรอบ
คงไม่ว่ากันนะคะ

บางครั้ง ....
การได้อ่านตัวอักษรบางตัว คำบางคำ ที่มันตอกย้ำจิตใจ
มันทำให้หัวใจเข้มแข็งขึ้นมาได้บ้างค่ะ

#9 By T a N * on 2007-08-10 16:58

มืดไม่นานหรอกหนา ฝั่งฟ้าพรุ่งนี้สีทอง

วลีนี้เตือนใจฉันเสมอยามที่เหงา เศร้า ทุกข์ หม่นหมอง ร้องเพลงท่อนนี้ซ้ำๆ เพื่อเตือนตัวเองว่า "เดี๋ยวมันก็ผ่าน"

ขอบคุณค่ะคุณโอ้

อ้าวแล้วใครเนี่ย มาทิ้งเพลงโปรดโดยมิได้เอ่ยนาม แต่ก็ขอบคุณค่ะ ตอนนี้อาจหมดช่วงแสวงหาแล้ว ถ้าไปก็คงไปแบบมีสติ ไปแบบมีเหตุและผล ไม่ใช่ไปแบบใช้ "ใจ" นำทางอย่างที่แล้วๆ มา

ขอบคุณค่ะ

#8 By นกจร on 2007-08-10 16:28

นกพเนจรบินว่อนฟ้า
ตามหาฝันแสนดีที่หล่นหาย
บนเส้นทางเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
สุดท้ายบินกลับคอน ย้อน คืนรัง.....

โอ้ยอดรักฉันกลับมา
จากขอบฟ้าที่ไกลแสนไกล(จัง)
จากโคนรุ้งของความมุ่งหวัง
อย่า ชิงชัง ฉันเลยยอดรัก

ฉันเหนื่อย ฉันเพลีย ฉันหวังงงงงงงงง

ฝากเพลงโปรดของเราให้เธอฟังนะ
คิดว่าเธอคงหาย-แสวงหาและมีความสุขกับหัวใจพเนจร....
















































































































#7 By (222.123.214.43) on 2007-08-10 14:04

เอ้ยยยยย ขอร้องดังๆ

" เพราะฉันไม่มีเครื่องเล่นพกพา..
แต่ไม่เป็น หัวใจฉันยังร้องเพลงคุณ "

ชอบ..ประทับใจ

คุณนกจร
สุดยอดค่ะ

#6 By ohto^^ on 2007-08-10 13:45

ใช่ค่ะอ่านแล้วเหงาแต่ก็ยังแฝงความรู้สึกดีๆ

#5 By ยายแม่บ้าน on 2007-08-10 11:00

แก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะ

ขอบคุณค่ะ MAHA-พ่อ, คุณ InsideMe บางครั้งในความเหงาก็มีความอบอุ่นเหมือนกัน แม้เล็กน้อยแต่ก็พอสัมผัสได้

สวัสดีตอนเช้าค่ะทุกคน

#4 By นกจร on 2007-08-10 09:43


อ่านแล้ว
ได้อารมณ์เหงา รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
บางครั้งการใช้แขนสองข้างโอบกอดตัวเอง
มันก็เกิดความอบอุ่นขึ้นมาบ้างเหมือนกันนะคะ



ชอบblogวันนี้ของคุณจัง

#3 By T a N * on 2007-08-10 07:59

ประท้บใจครับ ชอบครับ

MAHA-พ่อ

#2 By (58.9.131.71) on 2007-08-09 23:20

วันนี้เขียนบล็อคไปห้ารอบกว่าจะสำเร็จ error ตลอด แถมพอโพสต์ได้ ดันแก้ไขแล้วแฮ้งก์แล้ว แฮ้งก์อีก เฮ้อ ใครเผลอมาอ่านตอนนี้ก็ดูประหลาดๆ กับรูปแบบไปหน่อยนะคะ หมดอารมณ์แก้ไข

#1 By นกจร on 2007-08-09 21:20