นกพเนจร บินว่อนฟ้า

ความสุขนั้นแสนสั้น แต่ความทุกข์นั้นยาวนาน... ใครหนอว่าเอาไว้เช่นนี้

ช่วงก่อนปีใหม่ ขึ้นภูไปหาป่าใหญ่ รอต้อนรับบินสูงพร้อมพรรคพวกจากเมืองบางกอก ทุกวันเสาร์ ป่าใหญ่ต้องไปฉายหนังให้เด็กๆ ดูบนทุ่งกะมัง ดังนั้นเราสองคนเลยว่าจะชวนบินสูงและเพื่อนๆ ร่วมเป็นผู้ช่วยในการฉายหนังครั้งนี้

 พอบอกบินสูง เธอก็ว่าจะหาขนมไปแจกเด็กๆ และมีการขอรับบริจาคจากเพื่อนๆ ในโรงงานจนได้เงินมาซื้อขนมบรรทุกมาเต็มหลังรถ แต่ก่อนที่บินสูงจะมาวันหนึ่ง ป่าใหญ่บอกว่า งดฉายหนัง เพราะเด็กๆ ไม่เยอะ ส่วนมากพ่อแม่พาลงบ้านข้างล่างหมด บนภูเขาเหลือเด็กไม่กี่คน บรรดาขนมนมเนยและอุปกรณ์การเรียนต่างๆ เลยมอบให้หัวหน้าเขตฯ เพื่อแจกเด็กๆ ในการฉายหนังครั้งต่อไป

ข้าวหลามหน้าบ้านพักของป่าใหญ่ โชคดีที่ช้างไม่ชอบกินข้าวหลาม เลยเหลือรอดมาให้เราได้ชิมกัน

ขนม + อุปกรณ์การเรียน ขนมาแจกเด็กๆ

กาแฟเช้ากับขนมดอกจอก เข้ากั๊น เข้ากัน

ต่อให้ไฮโซแค่ไหน บินสูงก็ไม่ทิ้งครกกับสากที่นกจรทิ้งไว้ดูต่างหน้าก่อนออกจากเมืองบางกอก

ดูนกตอนเช้า

ปีใหม่ปีนี้มีความสุขจัง แต่ความสุขนั้นแสนสั้น... สั้นจนนึกไม่ออกว่าจะมีวิธีการใดฉุดรั้งความสุขนั้นให้อยู่กับตัวเองไปนานๆ

ปีใหม่นี้ขอให้เพื่อนๆ ทุกคนมีความสุขมากๆ นะคะ

ป.ล. ขอบคุณบินสูงกับเพื่อนๆ สำหรับข้าวของที่นำมาให้เด็กๆ และเจ้าหน้าที่ ส่วนเงินที่เหลือที่มอบให้จะสมทบทุนซื้อขนมให้เด็กๆ ในวันเด็กที่จะถึงนี้นะจ๊ะ

edit @ 9 Jan 2008 15:29:09 by นกจร

edit @ 9 Jan 2008 15:33:27 by นกจร