ความทรงจำที่มีฉันอยู่ในนั้น
posted on 29 Jan 2008 20:33 by nokjornฉันไม่ได้หายไปไหน ยังมีลมหายใจอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
มีกันและกันตั้งแต่เช้าจรดเวลาของวันใหม่ นับรวมๆ แล้วฉันอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ประมาณ ๑๖ ชั่วโมงต่อวัน ถือเป็นตัวเลขที่น่ากลัวนัก
บางคราสายตาล้าจนปวดแสบไปหมด
นึกถึงบ้านป่า นึกถึงใบไม้สีเขียว นึกถึงหมอกฝนที่ปกคลุมป่า
มีหลายเรื่องที่อยากเล่า อยากเขียน แต่งานที่กองบนโต๊ะดึงอารมณ์นั้นไปเสียหมด
ไม่อยากเอื้อนเอ่ยว่า เหนื่อย ไม่อยากรำพึงว่า ล้า
อยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับป่า แต่ก็ไร้อารมณ์ แว่บเข้าไปดูบ้านบินสูง เออแนะ เขียนดีกว่าฉันอีกนะ
ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์จะเขียน เข้าไปอ่านเรื่องราวที่บล็อกของบินสูงแล้วกันนะ (หากินง่ายจังเลยเนอะ อิอิ)
edit @ 29 Jan 2008 22:25:35 by นกจร
) สู้ๆ นะครับ.. เมื่ออาทิตย์ที่แล้วปอนก็แสบตาปวดตามากเลยครับเพราะอยู่หน้าคอมฯ มากเหมือนกัน แต่ก็พยายามลดลงได้บ้างแล้ว... รักษาตาให้ดีๆ นะครับ เรามีอยู่คู่เดียวเองนะ 
รังน้อยๆของเรา เริ่มสั่นคลอน เมื่อรังหนึ่งร่วงจากฟ้า
อีกรังจึงระส่ำระสาย อีกลำนั่นเล่า ดำเนินต่อตามเกม
เฮ้ออออออ ป่าไหนก็ไม่อุ่นใจเท่าป่าที่มีราชสีห์ที่พร้อมด้วยเมตตา
งงเปล่าพี่ เพ้อมากๆ 555
#1 By Backpack Girl on 2008-01-29 21:52