นกพเนจร บินว่อนฟ้า

ช่วงนี้อากาศกำลังเย็นสบาย ไม่หนาวจับจิตจับใจเหมือนเช่นสัปดาห์ก่อนๆ

ก่อนนั้น หลายต่อหลายคืนที่ซุกตัวขดเป็นก้อนกลมในผ้าห่มผืนใหญ่ ฉันคิดถึงผู้ชายคนนั้น...

ในตอนเช้าของวันที่หนาวจัด หมอกลงปกคลุมแม่น้ำโขง

ผืนทรายสีขาวขุ่นเลือนลางอยู่กลางสายหมอก

เขา...นั่งหันหน้าให้แม่น้ำโขง

และในวันที่ฝนโปรยสาย แม่น้ำโขงปริ่มฝั่ง

เขาก็นั่งซุกตัวอยู่ใต้ชายคาของศาลาริมโขง

ศาลาริมแม่น้ำหลังนั้นดูจะกลายเป็นบ้านของเขา

แรกทีเดียว เขามีเพียงกองผ้า หรืออาจจะเป็นกระเป๋าเก่าๆ กองหนึ่ง

นานวันเข้า ฉันเหลือบแลเห็นขวดน้ำพลาสติกใส่น้ำตั้งเรียงราย หมอน เสื่อ ผ้าห่ม เสื้อผ้า

สมบัติเขาพอกพูน...

ก่อนนั้น ฉันเคยสงสัย ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน และวันๆ เขาทำอะไรบ้าง

ใบหน้าใต้หมวกที่ดูมีริ้วรอยแห่งวัย ทำให้ฉันเดาอายุที่แท้จริงเขาไม่ออก

๕๐ ปี ได้ไหม อาจไม่ถึง

แต่ที่แน่ๆ ต้องเลย ๔๐

บางทีฉันอาจก้มหน้าอยู่กับคอมพิวเตอร์มากเกินไป จนลืมไปว่า...ฉันควรจะมองใครๆ เขาบ้าง

และในคืนนั้น

คืนที่ร่างกายฉันประเมินอากาศข้างนอก ว่าน่าจะประมาณ ๑๖ องศา หนาวทั้งอากาศหนาวทั้งลมที่พัดแรง ฉันคิดถึงเขา...

ถุงเท้าคู่อุ่น เสื้อยืดผ้าสำลีเนื้อนุ่มทับด้วยเสื้อไหมพรมอีกตัว ผ้าพันคออีกผืน หมวกไหมพรม ผ้าห่มหนาแสนหนา ฉันก็ยังหนาว... อากาศอันแสนโหดร้ายมันคงแทรกกายเข้ามาตรงช่องประตูที่ปิดไม่สนิท แต่ช่องนั้นก็เล็กนิดเดียว

ฉันคิดถึงผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายที่ฉันไม่รู้ที่มาและที่ไป

รู้แต่ว่า เขานอนที่ศาลาริมโขง ที่ทั้งโล่งและหนาว

ผ้าห่มเก่าปุปะของเขา

หมวกใบเก่าแก่เยินของเขา

พื้นศาลาเย็นเยียบ

ป่าใหญ่เคยถามว่า "เขาเป็นใคร"

ฉันตอบสั้นๆ ว่า

"เขาเป็นโฮมเลส"

edit @ 21 Feb 2008 22:11:30 by นกจร

edit @ 21 Feb 2008 22:12:06 by นกจร