นกพเนจร บินว่อนฟ้า

มันเป็นค่ำคืนที่ไม่เหลือเค้าของฤดูหนาวแสนรัก

ร้อน ร้อน ร้อนไปเสียทุกอย่าง ร้อนจนไม่แน่ใจว่า ความรู้สึกนั้นมันรู้สึกที่กายหรือว่า...ใจ

บนผืนทรายสีขุ่นกลางแม่น้ำโขง ระเกะระกะไปด้วยต้นหญ้าที่มันจะมีชีวิตอยู่ฤดูเดียวบนผืนทรายแห่งนี้

ชั่วขณะที่ทอดสายตามองเวิ้งทรายขาวขุ่น

ฉันรู้สึกว่าเหินห่างกับแม่น้ำเหลือเกิน ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้กันแค่ไม่กี่ก้าว

ฉันหรือเธอที่เป็นฝ่ายเหินห่าง

มันเป็นค่ำคืนที่ไม่เหลือเค้าของฤดูหนาว

ร้อน ร้อน และร้อน จนไม่แน่ใจว่า ร้อนกายหรือว่าร้อนใจ

จู่ๆ สายลมก็พาเม็ดฝนมาฟาดฟันกับประตูบ้าน

ราวกับใครสักคนที่กำลังโบยตีทาสอย่างกราดเกรี้ยว บ้าคลั่ง

พายุฤดูร้อนลูกแรกมาถึงดินแดนริมโขง