นกพเนจร บินว่อนฟ้า

๔๕ กม. จากเมืองริมโขงไปบ้านสวน

ออกจากเมืองเล็กๆ ไปสู่หมู่บ้านที่เงียบสงบในเมืองที่เล็กกว่า สมัยเรียนเคยมีเพื่อนมาเที่ยวบ้าน แล้วเปรยว่า ฉันว่าบ้านฉันชนบทแล้วนะ แต่บ้านเธอน่ะ ชนนะโบ๊ท ชนบท ตอนนั้นบอกมันไปว่า จะใช้คำว่า บ้านนอก ก็ใช้เหอะ แกจะมาพูดชนนะโบ๊ท ชนบท ให้ฉันเคืองขี้หูทำไม

ผ่านไปหลายปี ถึงตัวอำเภอจะเจริญขึ้นมาหน่อย ตรงที่มีร้านโทรศัพท์มือถือ ร้านคอมพิวเตอร์ รวมไปถึงท่ารถที่สามารถรอรถไปกรุงเทพฯ ได้เลย โดยไม่ต้องไปขึ้นรถทัวร์ไกลถึงต่างอำเภอ แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่า เมืองมันจะโตขึ้นจะเจริญขึ้น มันก็ยังเป็นอำเภอเล็กๆ เงียบๆ เช่นเคย

บ้านของฉันอยู่ห่างจากหมู่บ้าน เป็นบ้านหลังสุดท้ายตรงทางออกหมู่บ้าน ถนนดำหน้าบ้านฉันคือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๒๒๒ ตรงกันข้ามเป็นทุ่งนา สมัยก่อนบ้านฉันถูกล้อมรอบด้วยทุ่งนาไม่ว่าจะเป็นด้านหน้า ด้านหลัง หรือว่าด้านข้าง แต่ตอนนี้เหลือเพียงที่นาหน้าบ้านที่อยู่อีกฟากของถนนเท่านั้นที่จะเป็นทุ่งนา นอกนั้นแปรสภาพเป็นสวน

ทางหลวงหมายเลข ๒๒๒ มาสุดเขตทางหลวงแผ่นดินที่เมืองริมโขง และมันเป็นเส้นทางที่ฉันใช้กลับบ้าน เป็นถนนที่ฉันชอบมากที่สุด ชอบตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กมัธยมแล้วต้องนั่งรถมาทำธุระที่เมืองริมโขง

๔๕ กิโล จากเมืองริมโขงมาบ้าน ระยะทางยังเท่าเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือสองข้างทางต่างหาก จากทุ่งข้าว กลายเป็นสวนยาง มีสวนยางรุ่นที่กรีดได้แล้ว สวนยางที่กำลังเป็นสาว และสวนยางเด็กๆ

ฟ้าสีน้ำเงินเคยเหน็บว่า "ชอบภาคใต้ไม่ใช่เหรอ นี่ไงบ้านเธอกำลังจะเหมือนภาคใต้เข้าไปทุกที มองไปทางไหนก็มีแต่สวนยาง"

ต้นยางเด็กๆ ยืนต้นเป็นระเบียบ ดูสวยเหมือนกัน หากมองจากหน้าต่างรถประจำทาง แต่ฉันก็ยังคิดถึงทุ่งข้าว และอยากมองลงมาเห็นรวงข้าวล้อลมมากกว่าเห็นใบยางระริกไหว

"ปลูกยางได้เงินมากกว่าปลูกข้าว" อดีตชาวนาคนหนึ่งที่กลายมาเป็นชาวสวนพูดเปรยๆ

๔๕ กิโลจากเมืองริมโขงไปบ้านสวน ระยะทางยังเท่าเดิม แต่พื้นที่นาค่อยๆ ลดขนาดลง ในขณะที่พื้นที่ของสวนยางขยายกว้างขึ้นทุกปี

"ปลูกยางได้เงินมากกว่าปลูกข้าว..."

edit @ 18 Apr 2008 19:12:24 by นกจร