นกพเนจร บินว่อนฟ้า

ฝนโปรยลงมาในวันที่หมอกหนาวเยี่ยมหน้ามาทักทายแม่น้ำโขง

ทั้งฝนทั้งหนาวคละเคล้า พาลให้รู้สึกสับสน

เหมือนตัวเองหายไปจากโลก

โลกบางโลกที่ไม่มีที่ให้ฉันยืน

ไม่ได้เจ็บปวดกับคำปฎิเสธ

แต่งงงันและไม่เข้าใจ...

.

.

.

ฟ้าสีน้ำเงินเดินทางไปฟิลิปปินส์ พร้อมๆ กับที่ฉันไม่อาจส่งงานเขียนชิ้นที่เธอรอคอยให้เธออ่านได้

เวลาหมุนเร็วจนรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้ยืนอยู่บนโลกใบนี้

ใครคนหนึ่งบอกเราว่า ให้เอาถ้อยคำเสียดสีมาเป็นแรงผลักให้ตนเอง

แต่เวลานี้ฉันรู้สึกอ่อนล้า

ออกไปนั่งมองแม่น้ำโขง

หาดกลางน้ำโผล่แล้ว และที่นั่นกลายเป็นสวรรค์ของเหล่านกนักเดินทาง

ดูพวกมันระริกระรี้ วาดปีกลงเล่นน้ำหาด สะดีดสะดิ้งเหลือเกิน

เฝ้าภาวนาให้น้ำลงพอที่ฉันจะลุยข้ามได้

อยากเข้าใกล้นกให้มากกว่านี้

กล้องสองตาของฉันที่ส่องจากริมโขงฝั่งนี้ เพ่งแล้วเพ่งอีก แยกนกยังไม่ได้เลย

.

.

.

ลมหนาวและบรรดานกอพยพเวียนผ่านมาอยู่เป็นเพื่อนฉันอีกครั้ง ที่นี่ ที่เมืองริมโขง