นกพเนจร บินว่อนฟ้า

หาดกลางแม่น้ำนั้นขยายตัวขึ้นทุกวัน

และฉันก็เฝ้ารอที่จะข้ามไปหาดกลางน้ำนั้น

นึกถึงคายักที่เคยชอบพาย ถ้ามีสักลำ น้ำแค่นี้ไม่หวั่นแน่ๆ

เฝ้ามองหาวิธีที่จะข้ามน้ำโดยที่ไม่ต้องรบกวนใครให้ไปส่งไปรับ

"น้ำบ่ลึกดอก เพียงอกนี่ล่ะมังตรงที่ลึกสุด" พ่อเฒ่าคนหนึ่งบอก

ฉันเหลือบมองร่างสูงๆ ของแก ลึกแค่อกนี่หน้าอกแกใช่ไหม

ช่วงปิดเทอม ฉันไม่ต้องตื่นเช้าไปส่งลิงน้อยไปโรงเรียน

และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ได้ออกไปเฝ้าแม่น้ำโขงยามเช้าเลย

อากาศน่านอนเป็นที่สุด

นกตัวไหนก็ไม่สามารถแงะฉันออกจากที่นอนได้

.

.

.

แม่น้ำโขงยังตกอยู่ในอ้อมกอดของฟุ้งหมอก

ฤดูกาลของนักเดินทางเริ่มต้นแล้ว...

เหล่านกนักเดินทางทยอยบินมาถึงหาดกลางโขงแล้ว

นกทุกตัวมีจุดหมายและแหล่งพักใจ

แต่นกบางตัวก็ไม่มีที่จะไป...