นกพเนจร บินว่อนฟ้า

เมื่อเช้า

ฉันแว่บออกไปริมโขง

ระดับน้ำลดลงไปเยอะ

"น้ำลงเยอะแล้ว ข้ามได้ยังคะ ลึกไหม"

"ฝั่งนี้ก็ลึกหลายเติบหล่า" ป้าที่ขุดดินบอก

"ฝั่งพู้นกะบ่ลึก เป็นหาดแล้ว" แกบอก ฉันมองข้ามน้ำไปหาเกาะกลางโขงด้วยสายตาละห้อย

ปั่นจักยานออกมาซื้อชามะนาวไปจิบเคล้าอากาศเย็นๆ ให้ใจร้อนๆ ได้คลายลงบ้าง

"ไปสำรวจน้ำโขงก่อนเด้อ" คุณตำรวจร้องบอกคนขายขนมทอด

"ว่าน้ำแห้งแค่ไหนแล้ว จะพอมีน้ำให้ลอยกระทงบ่"

"ถ้าบ่มีน้ำ จะวิทยุไปให้เขาระเบิดเขื่อนสิได้มีน้ำลอยกระทง" คุณตำรวจยังตลกได้อีก

ฉันเพิ่งนึกได้ว่า เราต้องหวงน้ำไว้ลอยกระทง

ยังจำปีที่เราไม่มีน้ำลอยกระทงได้ กระทงไปออกันอยู่ตรงช่วงที่น้ำขาดออกจากกัน

ด้วยความที่อยากไปเฝ้านกใจจะขาด ทำให้ฉันภาวนาให้น้ำแห้งไวๆ

แต่พอน้ำแห้ง ฉันก็จะภาวนาต่อว่า อย่าเพิ่งเป็นหาดทรายเร็วนัก ขอให้เป็นหาดเลนไปนานๆ เพราะหาดเลนจะมีนกออกหากินเยอะกว่าหาดทราย