นกพเนจร บินว่อนฟ้า

ฉันคิดผิดที่เลือกไปทางอุดรฯ แทนที่จะนั่งรถโดยสาร หนองคาย-เมืองเลย

เพราะนอกจากเส้นทางที่เลือกจะไม่เลียบโขงแล้ว ยังใช้เวลานานมากกว่าจะพาตัวเองไปถึงเชียงคาน

เหตุผลที่ไปเชียงคานไม่มีอะไรมาก แค่ฉันอยากไปดู "บางสิ่ง" ที่ฉันตั้งใจ

และอยากไป "ทำบางอย่าง" ที่ตั้งใจ

และมันก็ได้สมความตั้งใจ

.

.

.

ฉันไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อยไป ไปใต้คนเดียว ไปอีสานคนเดียว (ตอนอยู่เมืองบางกอก) ไปในที่ต่างๆ คนเดียว แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนครั้งนี้

ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว...

เชียงคานไม่ได้ทำให้ฉันกรี๊ดกร๊าดอะไรกับความเป็นเชียงคาน

ไม่ได้ทำให้หลงไหล ใฝ่หา

แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายจนไม่อยากจะกลับไปเหยียบ

เชียงคานเมืองเล็กๆ

และอย่างหนึ่งที่ยอมรับก็คือ คนที่นี่น่ารักมาก

ในการเดินทางไปต่างถิ่นด้วยรถโดยสาร

สิ่งหนึ่งที่ฉํนไม่ค่อยชอบคือ สามล้อ ฉันหมายถึงคนขับนะ ไม่ได้หมายถึงคันรถ

แต่เชียงคานทำให้ฉันรู้สึกดีกับสามล้อ

.

.

.

ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่นี่ จริงๆ จะพูดว่าเขาเป็นคนเชียงคานก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนัก

เขาทำงานที่เมืองริมโขงที่เดียวกับฉัน

แต่ด้วยเหตุผลบางประการ (ฉันอาจเล่าให้คุณฟังทีหลังก็ได้ถ้าหากฉันมีอารมณ์) เขาต้องมาทำสวนที่เชียงคานทุกสัปดาห์ ทุกสัปห์ดานะไม่ใช่ทุกเดือน

และเขาก็ทำให้บรรยากาศริมโขงยามค่ำคืนเต็มไปด้วยอุ่นไอมิตรภาพ (แม้จะเจือกลิ่นแอลกอฮอล์)

หมอกน้ำโขงแรงมาก จนทำให้คนกระหม่อมบางแต่คอแข็งอย่างเขาเป็นหวัดในเช้าวันต่อมา

เรานั่งรำลึกความหลังให้แม่น้ำโขงฟัง... และแม่น้ำโขงก็ฟังเรา

.

.

.

ฉันเพิ่งเห็นพระจันทร์ตอนตีสาม

ระเบียงที่หันหน้าออกแม่น้ำนั้นลมแรงจนหนาว

หมอกบางโรยเรี่ยผิวน้ำ และพระจันทร์ก็สว่างโร่อยู่กลางฟ้า

พระจันทร์กำลังจะตกลงในแม่น้ำโขง

แสงจันทร์บนผิวน้ำเป็นประกายอยู่ใต้ม่านหมอก

น้ำโขงยามนี้สวยสง่าราวหญิงสาวผู้สูงศักดิ์

เอ่ยปากบอกบางอย่างแก่แม่น้ำโขงก่อนจะเข้าห้องเพราะทนหนาวไม่ไหว

...เรื่องที่ฉันเอ่ยออกไป มีเพียงแม่น้ำโขงเท่านั้นที่รับรู้