นกพเนจร บินว่อนฟ้า

ฤดูหนาวมาปักหลักอยู่เมืองริมโขงได้สองสามวันแล้ว

มาพร้อมกับลมแรง ชนิดที่ออกนอกบ้านแล้วใบหน้าต้องเหนียวไปด้วยฝุ่นทราย

ระดับน้ำลดลงอย่างรวดเร็ว

ลอยกระทงปีนี้สร้างปรากฏการณ์บางอย่าง กระทงไหลขึ้นไปทางจังหวัดหนองคาย

ทุกปีกระทงจะไหลไปทางจังหวัดนครพนม

น้ำน้อยจนท่าที่ทางเทศบาลทำไว้ให้คนไปหน่อยกระทงนั้นชัน เด็กๆ ไม่สามารถลงเองได้ เจ้าหน้าที่ (อฟพร., ตำรวจน้ำ, นปข.) ที่มาช่วยอำนวยความสะดวกต้องเป็นคนอุ้มเด็กๆ ลงไปส่งที่ท่า

เมืองริมโขงอยู่ในอ้อมกอดของพายุทรายในสายลมหนาว

ร้านแผงลอยบางร้านที่ปักหลักริมโขง ต้องหยุดขายชั่วคราว เพราะฝุ่นทรายที่อวลตลบนั้นทำให้ไม่มีลูกค้าคนใดมานั่งกินก๋วยเตี๋ยว

เย็นวันก่อนไปรับลิงน้อยแล้วใช้เส้นทางเลียบโขง ปรากฏว่า จักรยานไปไม่ได้ ลมแรงมาก อุตส่าห์บอกลิงน้อยว่า นกจรจะปั่นจักรยานแข่งลมให้ดู

ลิงน้อยสนุกใหญ่ ส่งเสียงเชียร์ลั่น แต่สุดท้ายฉันก็ยอมแพ้ เลี้ยวจักรยานเข้าถนนอีกสาย

น้ำเริ่มแห้ง และหาดเลนนั้นก็ยังมีนก

แต่นกที่ฉันนั่งเฝ้าประจำก็คือ อีเสือสีน้ำตาล กับนกยอดหญ้าสีดำ เพราะสองชนิดนี้พบง่าย และไม่ค่อยกลัวคน 

รอวันเสาร์จะข้ามแอ่งขี้เลนคนเดียว เผื่อจะเจอนกใหม่ๆ บ้าง