นกพเนจร บินว่อนฟ้า

เพิ่งตระหนักถึงคำว่า "เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด" ก็คราวนี้เอง

ปิดร้านไปเกือบสิบวัน พาเจ้าลิงน้อยกลับบ้านสวน แถมเจออากาศเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ฝนตกต่อกันสามวันสามคืน พอฝนเหือดแดดร้อนมาก ร้อนจนต้นไม้เฉาราวกับว่าก่อนหน้านั้นไม่มีฝน ลิงน้อยป่วย งานการไม่เป็นอันต้องทำ

snowblue นอนรพ. ที่ขอนแก่น เป็นวันที่ ๑๑ แล้ว และหมอยังให้อยู่ในไอซียู หลังจากการสวนหัวใจผ่านไปด้วยดี หากเป็นคนอื่นคงกลับบ้านได้ แต่คนที่เป็นเบาหวานด้วย มันไม่ได้ออกง่ายๆ อีกสามสัปดาห์ถึงจะถึงคิวผ่าตัด

ลิงน้อยป่วย นกจรก็พลอยป่วย สามสี่วันที่เป็นแม่บ้านพร้อมๆ กับเป็นชาวสวน เพิ่งตระหนักถึงคำว่า เหนื่อยจนสายตัวแทบขาดว่า ความหมายมันเป็นเช่นไร

หน้าดำเพราะกรำแดด วิ่งไปมาระหว่างบ้านสวนกับบ้านน้า เพราะเอาลิงน้อยไปฝากไว้ให้น้าดูแล ช่วงระหว่างที่น้าดูลิงน้อยให้ ก็จะกลับสวน หน่อไม้ออกเต็มสวน แต่ไม่ได้ขาย ขายไม่เป็น จะขายให้ใคร นึกท้อใจที่ไม่มีความเป็นแม่ค้าในสายเลือดเลย 

ป่าใหญ่กลับภูเขาไปแล้ว

และแม่ก็ยังต้องเฝ้า snowblue

ลิงน้อยก็ป่วยมา ๕ - ๖ วัน

นกจรทั้งทำงานบ้าน งานสวน ทำกับข้าวให้พ่อ ซึ่งอย่างหลังนี่ถือว่าลำบากสุด เพราะทำกับข้าวไม่เป็นเลย ดังนั้นพ่อเลยกินปลาทูอบ สลับกับไข่ต้ม ไข่เจียว เฮ้อ เห็นใจพ่อจริงๆ

ทำไมชีวิตมันเหนื่อยอย่างนี้

ป.ล. เอนทรีนี้เป็นการบ่นอย่างแท้จริง แต่พอได้บ่นแล้วก็ดีขึ้นนะ อิอิ

edit @ 26 Jun 2008 15:14:42 by นกจร

ฝนตกทุกเช้า เว้นช่วงบ่ายให้มีแดด แล้วจะตกอีกครั้งในช่วงเย็น หรือไม่ก็ช่วงหัวค่ำ แล้วก็ตกๆ หยุดๆ ไปจนถึงเช้า

snowblue ไปขอนแก่นแล้ว เพื่อเตรียมตัวสวนหัวใจ เธอเป็นหัวใจรั่วมาแต่กำเนิด แต่เพิ่งตรวจเจอเมื่อช่วงต้นปี หมอนัดสวนหัวใจ ก่อนจะนัดผ่าตัดอีกรอบ แม่ไปเป็นเพื่อน แม่เอาเจ้าตัวเล็กมาฝากไว้ ให้นกจรกับป่าใหญ่ช่วยกันเลี้ยง เฮ้อ เลี้ยงเด็กนี่มันยากจริงๆ ยิ่งเป็นเด็กไฮเปอร์ ลิงยังเรียกพี่ ยิ่งเหนื่อย แต่ดูเหมือนป่าใหญ่จะเหนื่อยยิ่งกว่า เพราะเจ้าเด็กซนติดป่าใหญ่

แม่น้ำโขงน้ำสูงขึ้น กระแสน้ำพัดทางลงหาดพังไปเรียบร้อย ทางลงหาดนี้จะถูกสร้างขึ้นช่วงหาดโผล่ และจะถูกสายน้ำจัดการในฤดูน้ำขึ้น

snowblue เป็นหลายโรคมาก แต่เธอก็เข้มแข็งมากเช่นกัน เพราะสถานการณ์ไม่เอื้อให้อ่อนแอกับอะไรได้ทั้งสิ้น

"ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ" เป็นถ้อยคำที่จริงเสียยิ่งกว่าจริง ดูแลรักษาตนเองดีๆ นะคะเพื่อนๆ เป็นห่วงทุกคนค่ะ

ช่วงนี้เหนื่อยมากกว่าที่เคยเหนื่อย

snowblue นอนโรงพยาบาลเป็นวันที่สี่ อาการดีขึ้นแล้ว แต่หมอกักตัวเอาไว้ และก็ทำท่าว่าจะไม่ให้ออกง่ายๆ อาจเป็นเพราะวันที่ ๑๖ นี้ก็ต้องไปสวนหัวใจที่ขอนแก่น หมอบอกว่า อากาศดีๆ ฝนก็ตกทั้งวัน เธอก็นอนเล่นสบายๆ เถอะ ไม่ต้องทำงาน เฮ้อ อากาศก็น่านอนอยู่หรอกนะ ถ้าไม่ใช่โรงพยาบาล

แม่น้ำโขงหลังฝนเหือดแล้วสวยมาก ฟ้าสีน้ำเงินเข้ม แดดทอแสงสีทองอ่อนหวาน เมฆฟูฟ่องสีขาว แต่ระดับน้ำที่ขึ้นเร็วผิดปกติทำเอาคนหาปลาหัวเสีย

"เขื่อนปล่อยน้ำ กู้มองบ่ทัน เสียไปหลายเส้น ของมึงกู้ทันบ่"

"กู้บ่ทันคือกัน"

เสียงบ่นถึงอวนหาปลาที่วางไว้ก่อนวันน้ำขึ้น น้ำขึ้นแบบไม่บอกไม่กล่าว ทำเอาเขาต้องเสียอวนไปหลายผืน เพราะกระแสน้ำพาอวนที่ขึงไว้ไปไหนต่อไหน บางคนตามเก็บได้ บางคนเก็บได้แต่ก็ขาดวิ่น

แม่มาเฝ้า snowblue และฉันก็เปิดๆ ปิดๆ ร้าน วิ่งระหว่างโรงพยาบาลกับร้าน จนอยากแบ่งตัวเองออกเเป็น็สามคน

แม่น้ำโขงสวย สวยจนฉันเศร้าใจ ถ้าไม่ต้องรับผิดชอบชีวิตมากมายขนาดนี้ ฉันจะพลีกายให้กับการถ่ายรูปแม่น้ำโขง